The Wilsons in the midi

 Moje  pierwsze zetknięcie się z Minerwą było przy okazji pierwszej wizyty w Pepieux, kiedy oglądaliśmy domy na sprzedaż. Zobaczyłam Hotel de Minervois w centrum miasteczka. Od razu przypomniałam sobie opowiadanie Iwaszkiewicza pod tym samy tytułem. A potem dowiedziałam się, że ten okręg tak się nazywa, a miasteczko Minerve należy do najpiękniejszych we Francji. Miasteczko jak zawieszone na ścianie. Mieszkając już tutaj, czuję taki patriotyczny obowiązek opowiedzieć o tym niezwykłym miejscu. Pokazałam już je wszystkim moim znajomym, którzy mnie odwiedzili i zachęcę pozostałych. Sami wybraliśmy się tam kiedyś na lunch, ale zjedliśmy w końcu w Aigne, bo baliśmy się, że zamkną nam restauracje. Francuzi bardzo przestrzegają godzin pracy, po 13 możesz już nic nie zamówić. Po oksytańsku nazywa się Menerba. Minerve, kiedyś  było centrum życia katarów, to tutaj schronili się niezłomni „Doskonali” po masakrze w Beziers w 2009 r. Rok potem to oni byli tragiczny...

 Jak tylko zaczęłam pisać tego bloga, to myślałam o poznaniu ludzi, którzy dzielą moje pasje i zainteresowania i tak się dzieje. Myślałam, że skoro mieszkam w takim niezwykłym miejscu, powinnam się  tym podzielić  z innymi ludźmi. Od paru lat zamieszczałam moje refleksje na portalu Podroze.pl. Stamtąd poznałam tylko Jacka z New Jersey, a teraz tyle ciekawych dziewczyn i stwierdzam po raz kolejny, że to  w większości kobiety kontynuują obecnie nasze intelektualne podróże, wtapiają się w nowe kultury dzięki internacjonalnym związkom i znajomości języków. To fascynująca socjologiczna przygoda takie nowe życie, kobiety , będąc pod opieką swoich partnerów, mogą sobie pozwolić na taki luksus. Mężczyźni są w innej sytuacji, tak myślę najprościej tłumacząc to zjawisko. Przypomnę , min dla Didi, moje refleksje sprzed 3 lat, oparte w dużej mierze na książce Barbarzyńca w ogrodzie Zbigniewa Herberta. Może przy okazji, zajrzycie do niego.... Podróżując po poludniowej Fran...